نامه به آقای محمد حسین بهجتی (چند تذکر اخلاقی)
  •   نامه
    زمان: 13 مهر 1345 / 20 جمادی الثانی 1386
    مکان: نجف
    موضوع: تشکر و چند تذکر اخلاقی
    مخاطب: بهجتی، محمدحسین
    بسمه تعالی
    20 جمادی الثانی 86
    به عرض می‌رساند، مرقوم شریف شیرین شما که حاکی از محبت و علاقه نسبت به اینجانب بود موجب تشکر گردید. سلامت و توفیق جنابعالی را از خداوند تعالی خواستار است. زبان من عاجز است از شکر در درگاه خالق متعال و مقلب القلوب که با رحمت واسعه خود این قلوب پاک بی‌آلایش را به این حقیر بی‌بضاعت متوجه فرموده. امیدواری من در این آخر عمر به این محبتها و الطاف خاصه موالیان است. امیدوارم خداوند تعالی با من به حُسن ظنّ شماها رفتار کند. ما در درگاه خدای متعال چیزی نیستیم و چیزی نداریم که تقدیم کنیم به مقام دوست؛ هر چه هست از اوست. نِعَمُهُ ابتِداءٌ والحمد منه و الیه.
    عزیزان من کوشش و مجاهده کنید در راه نیل به حق و وصول به مقام عظمت و جلال او. این چند روز عمر بسیار زودگذر است، چه بهتر که صرف خدمت شود و فدای او گردد. از خداوند تعالی توفیق و تأیید همه را خواستارم و از خداوند تعالی مسئلت می‌نمایم که دنیا را در نظر همه ما حقیر فرماید و شوق لقای خود را در ما روزافزون نماید. والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.
    روح الله الموسوی الخمینی