سخنرانی
زمان: 7 دی 1359 / 20 صفر 1401
مکان: تهران، جماران
موضوع: امتحانات الهی در زندگی انسان و بیان بزرگترین آنها
حضار: خانواده‌های شهدای دزفول، جمعی از اهالی خرم آباد، پل دختر و کوهدشتِ لرستان به همراه روحانیون منطقه و نماینده مَلاوی در مجلس شورای اسلامی و کودکان موسویّه تهران
بسم الله الرحمن الرحیم
ملازم بودن وجود انسان با امتحان
بعضی وقتها انسان متحیر است که با این منظره‌هایی که مواجه است چه بگوید. من الآن در مقابلم عکسهایی از شهدا می‌بینم، و در آن تابلو نوشته بود که خانواده‌های شهدای دزفول آمده‌اند و جمعی هم از عشایر محترم خرم آباد و از اهالی خرم آباد آمده‌اند، و در آن کنار هم کودکان موسویه تهران آمده‌اند. و با دیدن این منظره‌ها چه باید بگوییم؟ انسان در این دنیا، هر انسانی که باشد از انسانهای بزرگ - مثل انبیا و اولیا - تا هر جا که برسد، مورد امتحان است. امتحان ملازم با وجود انسان است و هیچ انسانی بدون امتحان نخواهد در این عالم زیست کند. گاهی امتحان به خوف، به جوع، به نقص در اموال و انْفُس، به نقص در ثمرات و امثال اینهاست، که الآن در مراکزی که جنگزده است بسیاری از اینها تحقق دارد. و این یک امتحانی است که از شما آقایان که در دزفول و در اهواز و سوسنگرد و سایر محالّی که مورد تعدی کفار شده است واقع شده‌اید. این یک امتحانی است الهی برای آزمایش ما و شما. گاهی امنیت مورد آزمایش است. انسان را گاهی به ناامنی و خوف امتحان می‌کنند و گاهی به امنیت و اطمینان، گاهی به نقص در ثمرات و انفس. جوانها را از انسان می‌گیرند، برادرها را می‌گیرند، و بچه‌ها و زنها را به این راه امتحان می‌کنند. و گاهی به زیاد کردن ثمرات، زیاد کردن اموال، توسعه دادن و امنیت اعطا کردن امتحان می‌کند. بشر در امتحان واقع است. با ادعای اینکه من مؤمن هستم رها