سخنرانی
زمان: ظهر 14 اسفند 1359 / 27 ربیع الثانی 1401
مکان: تهران، جماران
موضوع: توطئه‌های استعماری در انزوای روحانیت - بیان رسالت خطیر روحانیون - لزوم وحدت حوزه و دانشگاه
حضار: روحانیون دفتر تبلیغات حوزه علمیه قم و مشهد، سربازان منقضی خدمت سالهای 1353 تا 57
بسم الله الرحمن الرحیم
روحانیون و دخالت در عرصه‌های اجتماعی و سیاسی
با اینکه وقت کم است و تقریباً گذشته است، لکن من چند کلمه با شما روحانیون وشما برادران و فرزندان اسلام در میان می‌گذارم.
دستهای مرموز جهانخواران به وسیله اشخاص و گروه‌هایی که در قشرهای ملتهای اسلامی نفوذ کرده‌اند در طول سالیان دراز یک برنامه‌ای را انجام دادند. و مع الأسف انجام گرفت، و ثمرات خبیث خودش را تحویل ملتها داد. و آن این معنا که روحانیون باید در مساجد و در حجره‌ها و در زاویه‌های منزوی باشند؛ و تمام کار آنها این است که پیر مردانشان از منزل به مسجد و از مسجد به منزل بروند، و بر کنار از جامعه و بی‌توجه به چیزهایی که بر جامعه می‌گذرد باشند. حتی دخالت در امور اجتماعی و سیاسی کشور یک ننگی بود، و خلاف عدالت و مقام روحانیت! وظیفه جوانهای روحانی هم خزیدن در گوشه مدارس و حجره‌های مرطوب، و فقط تحصیل علوم [بود] آن هم نه آنچه مربوط به جامعه است و نه آنکه مربوط به سیاست جامعه. حتی لباس جُندی جزء چیزهایی حساب می‌شد که اگر روحانی آن لباس را به تن کند از عدالت خارج می‌شود! دخالت در امور سیاسی یک وضعی تعبیر شده بود که این بر خلاف روحانیت است؛ و فلان آقا که سیاسی است دیگر نباید در جرگه روحانیت باشد. این امری بود برای منزوی‌