سخنرانی
زمان: صبح 16 اسفند 1360 / 11 جمادی الاول 1402 (1)
مکان: تهران، جماران
موضوع: توصیه‌هایی به ورزشکاران
حضار: اعضای تیمهای فوتبال منتخب تهران، برنده جام «قائد اعظم» پاکستان و تیمهای پرسپولیس، شاهین و استقلال
بسم الله الرحمن الرحیم
من خودم ورزشکار نیستم اما ورزشکارها را دوست دارم
من خودم ورزشکار نیستم اما ورزشکارها را دوست دارم «احِبُّ الصّالِحینَ وَ لَسْتُ مِنهُم» (2)
از خدای تبارک و تعالی خواهانم که شما جوانها را که ذخیره این کشور هستید و مایه امید ملت و اسلام هستید هرچه بیشتر موفق کند که در همه ابعاد انسانی ورزش کنید. یک بعدش این بعدی است که شما متخصص در آن هستید و امید است که بعدهای دیگری هم که انسان دارد و انسانیت دارد در شما رشد کند. ورزشکارها همیشه اینطور بودند که یک روح سالمی داشتند، از باب اینکه توجه به شهوات نداشتند، توجه به لذات نداشتند، توجه به یک فعالیت جسمی داشتند که عقل سالم در بدن سالم است. و شما اگر دقت کنید در حال جامعه‌ها و طبقات جامعه می‌بینید که آنهایی که در عیش و عشرت می‌گذرانند، حقیقتاً عیش و عشرت نیست؛ بدنها افسرده، روحها پژمرده و کسالت سر تا پای آنها را گرفته است. اگر دو ساعت عشرت می‌کنند، بیست و دو ساعت در ناراحتی او هستند. و آنهایی که اهل خدا هستند، توجه به خدا دارند، ورزش جسمی می‌کنند و ورزش روحی، آنها در تمام مدت، اشخاصی هستند که پژمردگی در آنها نیست، افسردگی در آنها نیست‌