‌سخنرانی
زمان: قبل از ظهر 11 آذر 1341 / 4 رجب 1382
مکان: قم، مسجد اعظم
موضوع: شرایط اسفبار سیاسی - اجتماعی، و بیان خدمات و مبارزات روحانیت شیعه؛ سیاستهای ضد دینی رژیم شاه
مناسبت: آغاز دروس حوزه علمیه قم پس از ختم غائله انجمنهای ایالتی و ولایتی
حضار: علما، فضلا، طلاب و اهالی قم
[بسم الله الرحمن الرحیم‌]
قیام امیرالمؤمنین (ع) در مقابل معاویه
... ضمناً تذکرات لازمی بود که باید دولتها متوجه باشند. از اول ظهور اسلام، مسلمین حافظ دین مبین اسلام بوده‌اند؛ حتی برای حفظ دین از حق خود می‌گذشتند. حضرت امیرالمؤمنین - علیه السلام - با خلفا همکاری می‌کردند، چون ظاهراً مطابق دستور دین عمل می‌نمودند و تشنجی در کار نبود، تا موقعی که معاویه روی کار آمد و از طریقه و روش خلفا منحرف گشته و خلافت را مبدل به سلطنت نمود. در این موقع حضرت ناچار شد قیام کند؛ چون نمی‌توانست قیام نکند؛ زیرا روی موازین شرع و عقل نمی‌توانستند معاویه را یک روز بر مقام خلافت پایدار ببینند. ناصحینی که حضرت را از روی غفلت نصیحت می‌کردند و می‌گفتند بگذارید معاویه بماند تا پایه سلطنت و خلافت شما محکم شود، بعداً او را از مقامی که دارد پایین بیاورید، نمی‌دانستند که اگر حضرت صبر می‌کرد بعداً مورد اعتراض مسلمین واقع می‌شد، و پس از محکم شدن کار، ممکن نبود او را خلع کرد.
حالا شاید اشخاص غافل این نکته در ذهنشان باشد که خوب بود حضرت وقتی جای پای خودش را محکم می‌کرد، معاویه را خلع کند؛ ولکن اشتباه است. لهذا وقتی‌