سخنرانی
زمان: 19 اردیبهشت 1358 / 12 جمادی الثانی 1399
مکان: قم
موضوع: آشفتگیهای بعد از انقلاب
حضار: بانوان شهرهای قصر شیرین و ساری
بسم الله الرحمن الرحیم
بازسازی خرابیهای رژیم شاه
بله، اینها مکرر آمدند پیش من که، هر دسته‌ای که، می‌آیند [می‌گویند] در اطراف ما بیکاری زیاد است، هیچ نداریم، آب و برق نداریم، دبستان نداریم، بیمارستان نداریم؛ از این حرفها. خوب، هر کسی از هر جا هست می‌آید می‌گوید، و غالباً هم می‌گویند هیچ جا مثل ما محروم نبوده. ما به اینها می‌گوییم که خوب، این تازه شده است؟ یا از قدیم بوده است؟ انقلاب این را آورده است؟ یا خیر، این سابق بوده است و حالا ما وارد شدیم به جایی که همه اینها نبوده. اگر بگویید که انقلاب این فقر و فلاکت را آورده، که خودتان هم قبول دارید نیست. پس این قبل از انقلاب بوده است ... این بیکاری بوده، و این فقر بوده، و این نداشتن آب و برق و اسفالت و این جور چیزها بوده است قبلاً؛ حالا وارد شده [ایم‌] به یک مملکتی که همه چیزش اینجوری بوده. بختیاری می‌گوید که ما از همه محرومتر بودیم؛ سیستانی می‌گوید ما از همه محرومتریم؛ بلوچستانی هم همین را می‌گوید، کردستانی هم؛ همه. و همه هم راست می‌گویند که محروم بودند؛ اما این محرومیتی که بوده است سابق بوده؛ حالا پیدا نشده که شما حالا بیایید بچسبید به دولت که الآن [به ما ا:مکان:ات‌] بده. برای اینکه الآن که نشده است؛ در دولت آقای بازرگان اینها نشده است، که آقای بازرگان ضامنش باشد. این در دولتهای سابق و در زمان رژیم سابق شده است، و حالا اینها وارد شدند، ما وارد شدیم به یک مملکتی که آشفته بوده و باید درست بشود. بنابراین، کارگر، کارمند، کشاورز - عرض می‌کنم - بیکار، همه اینها چیزهایی بوده که سابق همان جور بوده و بدتر بوده. حالا لااقل ... آزاد هستند؛ آن وقت‌