سخنرانی
زمان: 29 فروردین 1358 / 20 جمادی الاول 1399
مکان: قم
موضوع: عوامل پیروزی - کارشکنی گروهکها - اهمیت فرهنگ
حضار: گروهی از فرهنگیان رفسنجان
بسم الله الرحمن الرحیم
عنایات غیبی الهی در انقلاب
این حقیقتی است که باید اعتراف کرد که قلعه محکمی بود که احتمال فتح آن [نمی رفت‌] (1) و فتح شد. و دژ عظیمی بود که احتمال شکستن آن نمی‌رفت و شکسته شد. ملتی با نداشتن هیچ ابزار و ساز و سلاح بر ابرقدرتها و بر قدرت شیطانی که تا دندان مسلح بودند غلبه کرد. لکن این من نبودم که این غلبه را نصیب شما کرد، این خدای تبارک و تعالی بود. من در پاریس که بودم و می‌شنیدم که تمام مردم بلاد - از آن اقصا بلاد (2) تا مرکز، از دهات کوچک تا شهرستانهای بزرگ - همه با هم متحد شدند و همه یک کلمه می‌گویند و آن اینکه «سلسله پهلوی نه و جمهوری اسلامی آری»، من آنجا اینطور فهمیدم که این دستْ، دستِ غیب است؛ انسان نمی‌تواند این وحدت را تحصیل کند. انسانها شعاع فعالیتشان محدود است؛ ممکن است یک شهر را یا یک استان را، به وحدت کلمه برساند، ممکن است که یک گروه از مردم را وحدت کلمه درشان ایجاد کند لکن یک کشور سی و چند میلیونی با اختلاف گروهها، با اختلاف آمال و آرزوها، با اختلاف فهم و شعور آنها، همه با هم مجتمع شدند و همه با هم دست به هم دادند و یک مطلب را خواستند. این نیست الّا اینکه دستِ غیبی در کار است: خدای تبارک و تعالی به وسیله امام زمان - سلام الله علیه - [این تحول را در مردم پدید آورد]. از آن وقت یأس در من هیچ وقت نبوده است؛ از آن وقت بسیار امیدوار شدم که این مطلب