سخنرانی
زمان: قبل از ظهر جمعه 11 اسفند 1357 / 3 ربیع الثانی 1399 (1)
مکان: قم، مدرسه فیضیه
موضوع: ریشه اختلافات داخلی
حضار: نمایندگان علما و طلاب، و اقشار مختلف مردم
بسم الله الرحمن الرحیم
غرور، اسباب شکست
من سخنان ایشان را تاکنون نشنیده بودم؛ و موجب شرمساری است که همه ما داریم. و من امیدوارم که نمایندگان ما همه موفق باشند. فقط یک نکته را می‌خواستم عرض بکنم و آن اینکه این مُبالغات را که راجع به من فرموده‌اند من نمی‌پذیرم. (2) من یک خادمی از همه شماها هستم و قضیه رهبری و غیر رهبری در کار نیست؛ قضیه نهضت است و صف واحد، همه با هم. ایشان خوب بیان می‌کنند لکن راجع به من یک قدری باید عرض کنم تندروی فرمودند؛ و خصوصاً در حضور کسی از او اینطور تمجید کنند، ممکن است که باور کند، غفلت کند و فاجعه به بار بیاورد. من امیدوارم که همه آقایان این جهت را توجه داشته باشند که در عین حال که یک نهضت مقدس عالی بوده است که نظیرش را ما سراغ نداریم و یک نهضتی بود که با ضایعات کم، عایداتِ زیاد عاید ما شد، در ظرفِ - باید گفت - چند ساعت این رژیم منحوس را از بیخ و بن کند لکن غرور نیاورد. غرور اسباب شکست است. باید ما بنده باشیم و همه چیز را از خدا بدانیم.
فراگیری نهضت، عنایت خاص خدا
من آن وقتها که می‌دیدم این نهضت همگانی شده است و همه اقشار ملت را [فرا]