سخنرانی
زمان: 31 تیر 1358 / 27 شعبان 1399
مکان: قم
موضوع: ضرورت عمل به وحدت و دعوت از روشنفکران برای وحدت با ملت
حضار: اعضای نهضت رادیکال ایران (1)
بسم الله الرحمن الرحیم
امروز، روز عمل به وحدت است
مردم الآن همه دارند راجع به این مسئله فریاد می‌زنند که ما اسلام را می‌خواهیم. همه این را می‌خواهند. آقا، شما اگر اعتقاد به اسلام دارید، این را بگویید. اگر اعتقاد به ملتتان دارید، این را بگویید. اگر کشورتان می‌خواهید مستقل بشود، این را بگویید. همه با هم مجتمع بشوید تحت یک بیرق، و وکلایتان را تعیین بکنید. همه به وکلای اسلامی که اعتقاد به مسائل دارد، آنی که ایمان دارد، آنی که اعتقاد دارد که اگر خلاف بکند خواهند او را [مؤاخذه کرد] ولو اینجا مُچَش گیر نکند، جای دیگر مُچَش گیر می‌کند. امروز روزی است که کلمه «وحدت» برای ما فایده ندارد؛ عمل وحدت لازم است. من هم هی می‌گویم وحدت، [اما] اگر بنا باشد که من مخالفت کنم با دیگران، یک کلمه‌ای است؛ یک ریایی است و بیشتر نیست. فکر این مطلب را بکنید، خودتان بنشینید فکر بکنید. [با] رفقای دیگر، آنهایی که اعتقادشان این است که می‌خواهند خدمت بکنند به کشور، اعتقادشان این است که می‌خواهند خدمت بکنند به این ملت، با آنها تفاهم بکنید؛ بگویید اگر خدمت می‌خواهید بکنید، چرا گروه گروه می‌شوید؟ همه خدمت بکنید.
اظهار وجود در برابر اسلام، اشتباه است
گروه گروه شدن معنایش این است که من می‌خواهم برای خودم بکِشم؛ آن می‌خواهد